Na een lange trein rit kwamen we in Chongqing aan. De stad van de mist. De hele stad was opgebouwd uit hoge gebouwen waar we na aankomst met een monorail doorheen slingerden op weg naar ons hotel. Na ons ingericht te hebben zijn we de buurt gaan verkennen. We hadden de volgende ochtend alweer een trein naar xian dus besloten we het beste te maken van de tijd die we hadden. Na de buurt van ons hotel verkend te hebben en een Mc Donalds stop voor Camiel te hebben gemaakt (na Chongqing een steeds vaker terugkomende routine) hebben we de metro gepakt naar het midden van het schiereiland waar Chongqing op ligt. Vanuit daar zijn we naar de rivier gelopen, je kon daar een kabelbaan pakken maar we zagen op het kaartje dat er aan precies de andere kant van het schiereiland ook een kabelbaan ging over de rivier aan die kant. Dus besloten we met een omweg daarheen te lopen zodat we nog wat meer van het eiland zagen. Aangekomen bleek de kabelbaan gesloten te zijn en liepen we diep bedroefd terug richting de metro. Het begon al donker te worden dus besloten we naar een hotpot restaurant te gaan. Vooral Chongqing staat bekend om zijn super pittige hotpot maar in heel Sichuan en de provincie van Chongqing wordt hotpot verkocht. In de meeste hostels die we de afgelopen tijd hebben bezocht staat er ook een hot pot shot count op de wc muur gekrast. Hot Pot is een pot met een soort van pittige bouillon erin die rood gekleurd is van de hoeveelheid pepers. De pot wordt midden op de tafel op een pit gezet waar hij begint te koken. De gerechten die je erbij besteld worden rauw geserveerd op schaaltjes waar je ze vanaf kan pakken en in de pot kan houden waarna je ze gaar gekookt kan verorberen. Wij hadden pompoen, aardappel, schapenvlees, rundervlees en eenden darmen. Wat een feestmaal! Daarna terug naar het hotel en eigenlijk waren we van plan naar bed te gaan maar een Deen vroeg ons mee naar een bar om Tsjechië-Rusland te kijken. Leuke wedstrijd en na een tijdje kwamen er ook wat vrolijke Chinezen bij zitten die als motto hadden dat geen westerling voor zijn bier zou betalen zolang zij erbij zaten dus bleven de rondjes maar komen. Uiteindelijk zaten we met zijn alle straal bezopen om het tafeltje. Een van de Chinezen was directeur van een kerncentrale in de buurt van Chongqing, hij bood ons ook nog aan om ons er een rondleiding te geven maar helaas hadden we al trein tickets voor Xian. Na vriendelijk bedankt te hebben voor de biertjes, en geprobeerd te hebben om telefoon nummers uit te wisselen, wat jammer genoeg door de taal barrière niet echt wilde lukken zijn we ons bedje ingekropen. Na een paar uurtjes slaap hebben we de trein naar Xian gepakt.