Vanuit Deqin zijn we met de bus terug gegaan naar Shangri-la. Een vrij aparte rit langs een snelweg in aanbouw waarbij we op de achterbank vergezeld werden door twee kittens en waarbij de bus nog een wiel dreigde te verliezen. Dit werd ter plekke eventjes vast gedraaid en daarna konden we weer lekker verder over de met afgronden omgeven bergweggetjes. Ons plan was nu om door het hoogland de provincie Sichuan binnen gaan om dan via een aantal kleinere stadjes naar de hoofdstad van de provincie, Chengdu, te gaan. Het liefst waren we dan direct van Deqin naar Xiãngchéng gegaan, maar dat was niet mogelijk. Wel hadden we nu nog de kans om de Limestone terassen van Báishuîtái nog te zien dus daar zijn we nog een dagje langer voor in Shangri-la gebleven. Om in Báishuîtái te komen hebben we een bus genomen over kleine weggetjes door mistige dalen en bergjes. Na ongeveer 4 uur kwamen we in een wat groter dal waar een dorpje lag met daarboven een stuk anders gekleurde berg. Dit bleek Báishuîtái te zijn. Een beetje teleurgesteld hebben we toch maar een kaartje gekocht en zijn we de vervallen trappen op geklommen om de terassen te bekijken. Van dichtbij zagen ze er gelukkig beter uit dan van verweg, maar het was nog steeds niet de busrit van twee keer 4 uur waard. Na een uurtje rondgelopen te hebben en nog snel even wat gegeten te hebben ging de bus alweer terug en konden we weer genieten van een dit keer nog wat vollere bus met weinig beenruimte. Terug in Shangri-la heb ik nog yak hotpot gegeten en heeft Rhomas nog een laatste yakburger naar binnen gewerkt. De volgende dag hebben we de hele dag in de bus doorgebracht. Ook bij deze bus moesten de wielen onderweg nog een keertje aangedraaid worden. Dit keer geen snelweg in aanbouw of mooie geasvalteerde wegen door bemistte dalen, maar gewoon een lekkere landweg over de bergen waar we een paar uur geen huis tegen zijn gekomen. Op het busstation van Xiãngchéng hebben we geprobeert om bustickets te regelen om de dag erna naar Litang te gaan. We kregen te horen dat er geen bus naar Litang ging en dat er alleen om 6 uur s'ochtends een bus naar Kanding ging. Voor Litang zouden we een miniban moeten huren. Gelukkig waren we niet alleen, er zaten ook een Israelische jongen en meisje in de bus die het zelfde van plan waren. We besloten om samen de volgende ochtend te proberen of we met de bus naar Kanding mee konden. Zo gezegd zo gedaan. Om 6 uur stonden we in de regen klaar, maar we mochten niet mee. We zijn toen toch maar in een minivan gestapt die ons voor 100 yuan per persoon naar Litang wilde brengen. Dit was een hobbelig ritje en Thomas en ik zaten ook nog eens achterin dus dat gaat nog meer op en neer. Ik was alleen wel al lang blij dat ik mn benen weer eens kon strekken na al die oude bussen in de bergen die niet op lange westerlingen gebouwd zijn. Het uitzicht onderweg was het mooiste van alle busritten die we de laatste tijd gemaakt hadden. We reden op 5000 meter hoogte over een uitgestrekte rotsige hoogvlakte waar bijna niemand anders reed. En toen we eventjes stopten om een paar foto's te schieten begon het zelfs een beetje te sneeuwen. Na 4 uur door dit soort tafrelen gereden te hebben kwamen we in Litang. Toen we uitstapten was het niet veel warmer dan op de hoogvlakte en vroren we zo'n beetje dood omdat we onze korte broeken en slippers nog aan hadden. We zijn snel op zoek gegaan naar een hostel, maar toen we lekker met warme kleren aan binnen zaten was het nog steeds koud. Toen we weer wat warmer waren zijn we de deur uit gegaan voor wat te eten en om de stad te bekijken. Ongeveer halverwege de stad kwam er een enorm konvooi van militaire trucks langs rijden. In de dagen erna hebben we er nog een paar lang zien komen en ook in de stad zelf was veel politie en leger op de been. Dit was waarschijnlijk omdat het onrustig was geweest in dit deel van Sichuan. Er zijn protesten geweest en er waren een paar monikken die zichzelf in brand hebben gestoken. Het gebied was ook afgesloten geweest en wij hadden geluk want het was net weer open gegaan voor touristen. In het stadje zelf waren we opzoek naar een groot tempelcomplex. Dit konden we jammerhelaas niet vinden, maar wel kwamen we uit bij een enorme stupa waar een heleboel oude mensen en kinderen omheen liepen. Volgens het tibetaanse buddihsme brengt dit geluk. Toen we verder liepen in de stad begon het alleen weer te regenen en zijn we terug gegaan naar het hotel. Daar hebben we de rest van de middag doorgebracht en daarna zijn we met een australische mafketel wat gaan eten. De volgende dag was een lazyday waarbij we maar de helft van onze plannen uitgevoerd hebben. Na een laat ontbijt zijn we weer op zoek gegaan naar de tempel, dit keer met meer geluk.  Het complex bestond uit 3 grote gebouwen met elk hun eigen gebedshal. In de eerste zat een grote groep monniken te bidden, we wisten alleen niet zeker of we naar binnen mochten dus toen zijn we naar de volgende gegaan. In de tweede hal stond een enorme Buddha en in de wanden stonden nog een stuk of 300 kleine buddha's. En in de laatste gebedshal stond een nog grotere buddha vergezeld door nog een paar grote beelden. Na het tempelbezoek hebben we geprobeert om bustickets te regelen voor de dag erna, dit wilde alleen niet wrg lukken. Wel vonden we een minivan die ons voor 100 yuan pp naar Kanding kon brengen. Tijdens het avondeten in het zelfde tentje als de dag ervoor kwamen we onze Israeliers weer tegen. Ze hadden nog meer Israeliers ontmoet en wilden de volgende ochtend naar een skyburial gaan. We besloten om er ook heen te gaan en spraken voor de volgende ochtend vroeg af. De skyburial is een rituele begravenis waarbij monniken het lijk in stukjes choppen en het dan aan de vogels gevoerd wordt. Dit gebeurt buitn de stad, dus we moesten eerst een half uurtje lopen. Toen we op de plek van het ritueel aankwamen circelden er al een paar gieren rond maar op onze groep touristen na was er niemand. Na ongeveer anderhalf uur wachten in de kou kwam er een minivan met Chinezen aan. Wij informeren hoe het ermee zit, zeggen ze doodleuk dat er vandaag geen begravenis is omdat er niemand is overleden. Een beetje teleurgesteld zijn we toen maar terug gegaan naar de stad om wat te gaan eten. Daarna zijn we met onze eerder busgenoten op zoek gegaan naar de minivan die ons voor 100 yuan zou meenemen. Bleek hij verdwenen te zijn en alle andere chauffeurs vroegen veel meer. Omdat we dit het niet waard vonden zijn we bustickets voor de volgende dag gaan halen en zijn we nog een nacht gebleven.  Dit was dus een mislukte dag, en zeker ook omdat we later hoorden dat er toch een skyburial was geweest. De dag erna hebben we weer ouderwets gezellig in een volle bus op hobbelige zandweggetjes doorgebracht. Na een lange rit zijn we in Kanding naar het dichstbijzijnde hostel gegaan. Daarna de stad ingegaan en een beetje doelloos tondgezworven. Kanding was weer een niet heel bijzonder stadje maar het hostel was wel gezellig en er zaten ook mensen die we eerder in Litang tegen gekomen waren. De avond lekker in de lobby doorgebracht en volgende dag alweer vroeg opgestaan om de bus te pakken naar Leshan.