Om van Yangshuo naar Kunming te komen hebben we een flinke reis gemaakt. Eerst met de bus naar Nanning waar we niet zijn gebleven omdat het een grote saaie stad is. Daarna hebben we de nachttrein gepakt.
Toen we in de trein stapten bleek dat de mevrouw achter het loket onsniet goed had begrepen, want inplaats van de softsleepers, hardsleepers of softseaters zijn we in de hardseaters terecht gekomen. Dit is de laagste klasse waarbij je met zoveel mogelijk mensen op nare bankjes in een wagon wordt gepropt. Het was dus geen pretje om hier 12 uur lang te zitten. Wel hebben we nog met een paar Chinezen gekaart. Dit ging wonderbaarlijk genoeg helemaal goed en dat leverde een hoop belangstelling op. Toen we klaar waren stond er een groep van ongeveer tien man om ons heen en die bleven daarna nog een hele tijd staan.

De volgende ochtend in Kunming hebben we de bus naar een goed hostel gepakt en zijn we daar eigenlijk de hele dag op het dakterras blijven hangen om bij te komen van de treinreis. Dit was erg relaxed omdat kunming een heel aangenaam klimaat heeft, de stad heet niet voor niets de stad van de eeuwige lente.

De dag erna was het weer tijd voor Thomas om een rabiesprik te halen. In het hostel werd ons heel aardig de weg gewezen naar het dichstbijzijnde ziekenhuis, maar daar aangekomen sprak er niemand engels, zelfs de dokters niet. Omdat we hier niet terecht konden hebben we de Lonely Planet geraadpleegd en er bleek ergens aan de andere kant van de stad een internationaal ziekenhuis te zijn. Na veel omzwervingen langs onder andere een chineze wallmart, een paar markten en winkelcentra en vele kraampjes met gekruidde aardappeltjes zijn we met de bus bij Richland aan gekomen. Maar ook daar konden ze ons niet helpen omdat het zondag was en ze dan na 12 uur gesloten waren. Wel was de receptioniste zo aardig om ons het adres van een ander ziekenhuis in de buurt te geven. Jammerhelaas konden ze daar ook geen engels. Toen hebben we besloten om een taxi te pakken naar een ander ziekenhuis uit de Lonely, maar de taxichauffeur begreep het niet helemaal en bracht ons weer naar ziekenhuis nummer een. Zo waren we weer terug bij af en behoorlijk pissig.
We hebben toen maar besloten om terug te gaan naar het hostel. Na het eten hebben we daar samen met twee Belgen, die trouwens de hele dag voor de tv zaten, en een Pakistaan naar een Bollywoodfilm gekeken.

De volgende ochtend is Thomas er in zijn eentje op uit gegaan terwijl ik lekker uit heb geslapen en daarna bij de Belgen op de bank ben beland voor nog maar twee films.
Toen Thomas terug kwam had hij alweer 4 ziekenhuizen achter de rug en had hij eindelijk zijn prik. Het was alleen niet het medicijn dat hij eerder al had gehad maar een of andere Indiaase variant.
Omdat we behalve een hoop ziekenhuizen nog niet erg veel van de stad hadden gezien besloten we om naar het Yunnan Provincial Museum te gaan. Toen we er aan kwamen hadden we alleen niet bedacht dat het maandag was en dat de tent dicht was. Tijd voor plan B. We zijn van daaruit naar het grote stadspark gelopen om aapjes te kijken. Hier komen namelijk alle oudere Chinezen samen om te zingen muziek te maken te dansen majhong te spelen of om gewoon lekker te chillen. Het was heel leuk om ze zo bezig te zien en we zijn er lekker bij gaan zitten om ze goed te kunnen volgen. Op de weg terug zijn we nog langs een Buddhistische tempel gelopen. Het was alleen niet zo'n hele indrukwekkende tempel en het begon te regenen dus we zijn toen maar snel naar het hostel gegaan.
De volgende dag zijn we uit Kunming vertrokken naar Dali.