Het is rond middernacht als wij aankomen op een verlaten station ergens in Maleisië. Verkeerde station... Helaas heeft dit dorpje geen ATM en zijn wij cash-loos. Wij zitten dus vast in de middle of nowhere. Ik vind zwart rijden een oplossing en maak mij dus ook geen zorgen hierover. Terwijl ik zingend over het perron ijsbeer, is Thomas dikke vrienden geworden met de stationsbaas (wist niet dat er zoiets bestond). De mooiboy krijgt de baas zo ver om zijn werknemers te bevelen een oogje dicht te knijpen; wat onze kaartjes betreft. Zodra de machinist zijn peukje heeft opgerookt en besluit dat hij er opzich wel weer tegenaan kan gaan, wordt de trein gestart en voor gereden. Wij pakken de trein naar JB (waar vandaan de trein naar Kuala Lumpur enkele uren later zal vertrekken).  Aangekomen in Kuala Lumpur pakken wij de monorail naar het station Bukit Bintang. Hier gaan wij opzoek naar een hostel. Mooi hotelletje gevonden en tukken maar. Wij hadden immers nog een paar uurtjes slaap in te halen. Uitgerust trokken wij Kuala Lumpur in om te gaan ontbijten. Lekker gegeten op een marktje, door naar China town. Het plan om naar het nationaal museum te gaan werd verworpen toen wij er achter kwamen wat de sluitingstijd was. 'S avonds gegeten op de nightmarket.  De volgende morgen begaven wij ons naar de Petronas towers. Lekkah rondkijken en shoppen! Uitgekeken liepen wij terug richting een random uitgekozen kant. Uit het niets bevonden wij ons opeens op een studiebeurs. Na een tijdje rondgekeken te hebben en met verscheidene mensen een babbeltje gemaakt te hebben was het tijd om te lunchen (wat schrijf ik lekker uitgebreid hè ;-) ). Terug in het hotel was Thomas zoet met Skype. Ik wilde toch nog naar het national museum, dus daar ging ik. Heenweg met de taxi; flink afgezet. Leuk museum, liggen ook nog de stoffelijke resten van een van de eerste mensen op aarde.  Voor de weg terug had ik geen zin om weer afgezet te worden. Lopen dan maar. Na 7 snelwegen te zijn over gestoken kwam ik in een buitenwijk van Kuala Lumpur terecht. Vanaf daar was de weg wel weer terug te vinden (handige ligging voor een nationaal museum ;-)). Toen Floris terug was besloten we om roti te gaan eten bij een indiaanse tent. Er werkten allemaal super aardige mensen die maar eten bleven aanslepen en praatjes kwamen maken. Uiteindelijke hebben we daar enkele uurtjes doorgebracht. Die avond was het St. Patricks day dus er waren allemaal feesten in de stad waar we wel een kijkje wouden nemen. De eerste indruk was dat het echt super lame was. De straat met alle clubs en barren stond helemaal vol met mensen waarvan maar een stuk of 15 stonden te dansen terwijl de rest er foto's van stond te nemen. We besloten toch maar een biertje te gaan drinken. Na erachter te zijn gekomen dat drank totaal niet samen gaat met de malaria pillen die we slikken zijn we maar terug gegaan naar de avond markt die blijkbaar de hele nacht door open is om een avond snack te nemen voor het slapen gaan. Prostituees zijn hier erg intelligent btw. De volgende dag moesten we vroeg op om een bus te zoeken die ons naar Taman Negara kon brengen, een nationaal park in het midden van het land. Na veel moeite te hebben gedaan uiteindelijk een bus gevonden die ons naar jerantut kon brengen, een dorpje in de buurt van het park waar we een nacht besloten  door te brengen. De dag erna gingen we per bootje richting het park. Het was echt fantastisch met een bootje door de jungle. Ik lag alleen wel een groot deel van de rit te slapen en het moment dat ik wakker werd viel Floris snel in slaap wat betekende dat het mijn beurt was om op de tassen te letten. Aangekomen in Kuala Tahan hebben we een hotteletje gevonden aan de rivier. Aan de andere kant van de rivier lag het park. We zijn de rest van de dag bezig geweest met informatie opdoen over de route die we wouden afleggen want de meeste mensen zeiden dat we daar een gids voor nodig hadden, maar de parkwacht dacht dat we wel zonder konden wat we dus uiteindelijk ook gedaan hebben. De volgende dag gingen wij van start. Ingeslagen voor 3 dagen; twee flessen water, een pak crackers, een pak oreo's en 4 blikjes tonijn met een sausje (per persoon). Na een uur of 2 te hebben gelopen werd het ons duidelijk dat onze water voorraad onvoldoende zou zijn voor deze tocht. Het was enorm warm en de luchtvochtigheid werd door ons op 100% geschat. Zwetend als fonteintjes ramboden wij ons een weg door de jungle. Na 1,2 km kwamen wij aan bij de canopy walkway. Een traject van touwbruggen door de bomen heen. Na deze te hebben uitgelopen begaven wij ons weer naar de geschikte route. Nog 9,8 km te gaan. Wat een hel met deze omstandigheden. Na 7 uur kwamen wij aan bij de hut. Deze hut zou ons overnachting bieden. Lekker douchen, was nodig ;-). We waren toch minstens 4 liter vocht kwijt geraakt.  Niet veel later werden wij vergezeld door een Duits koppel, een Duitser, een Engelsman en een Spaanse.  Volgende dag vroeg op. Geen probleem aangezien we hoogstens 2 uurtjes hebben kunnen slapen. Houten ondergrond ligt vrij zuur!  Op weg naar de volgende hut. Deze hut zou op 10,9 km van de vorige hut liggen. We werden vergezeld door onze hut genoten (behalve het koppel). Na nog geen uur te hebben gelopen stuitten wij op het eerste opstakel; een rivier. Het had geregend tegen de avond van de vorige dag, dus het water stond vrij hoog. Schoenen uit, tassen boven het hoofd en een weg banen naar de overkant.  Na een tijdje nam de Duitser de leiding en 5 minuten later waren wij verdwaald. Dank u!  Weg terug gevonden en weer door gelopen. Na 6,5 uur kwamen wij aan bij de hut. Deze hut was niet erg ver lopen van het basis kamp, wat betekende dat de hut werd gevult door en Amerikaanse senioren wandel vereniging. Wel erg handig, aangezien deze leute wel verstand hadden van de locale vegetatie. Zij hielpen mij mijn wonden, van de 14 bloedzuigers die mij te pakken hadden gekregen, te dichten met de hulp van een  paar wonder bladeren. Water voor de andere dagen is trouwens te danken aan het kook toestelletje van de Engelsman.  Volgende ochtend (weer niet kunnen slapen) was ik jarig! Een klein taartje was meegenomen vanuit het dorp. Toegezongen door alle mede hut bewoners blies ik de kaars op de taart uit en deed een wens. Na 1,5 uur lopen waren wij terug bij het startpunt van onze expeditie. Lekker douchen en alles wassen. Fruitshakes drinken aan de rivier. In de avond namen wij afscheid van ons reis gezelschap en stapten wij op de bus naar Jerantut. Aangekomen in Jerantut hadden wij twee opties. De eerste optie was Thailand binnen te gaan via de Maleisische stad Kota Baru, in het oosten bij het grensgebied. Deze optie was een stuk sneller, maar nam het risico met zich mee dat dit gebied erg veel moslim extremisten herbergt en er dus regelmatig terroristische bom aanslagen zijn.  Optie twee was via het westelijkste stadje de grensoversteek te maken. We zouden dan via Kuala Lumpur reizen.  Het werd optie twee.  Overnachten in Jerantut en de volgende ochtend vroeg een bus pakken naar KL.  Aangekomen in KL bleek er maar een bus te zijn; om 12 uur in de avond. Dus lieten wij onze bagage achter en trokken wij De stad in. Na nog een laatste dagje van Kuala Lumpur te hebben genoten kwamen we dan eindelijk aan in Thailand.