'S ochtends vroeg komen we aan met de boot in Bangsal. Van te voren waren we gewaarschuwd voor de vervelende locals uit dit kleine stadje. Zodra we aankwamen werden we inderdaad belaagd. Allen boden ze aan onze bagage te dragen, dit moet je dus niet toestaan. Anders zul je je bagage moeten terug kopen. Dit ging nog goed. Hierna hebben wij ons alleen in een paard en wagen laten praten, voor een immens bedrag. Dit terwijl het letterlijk niet meer dan 15 minuutjes lopen was naar de bushalte. Wel leuk om eens een ritje te hebben gemaakt met een cidomo. Vervolgens stappen we op de shuttle bus naar Senggigi. Aangekomen op de plaats van bestemming op zoek naar een homestay. Na twee hotelletjes te hebben afgewezen werden we door een of andere local, genaamd Ben, naar een prima kamer gebracht. Ben laat ons gelijk weten waar we goedkoop en lekker kunnen eten en deelt even mee dat hij toevallig een reisbureau heeft (het zal weer eens niet). Thomas en ik laten de spullen achter en nemen de benenwagen naar de Pura Batu Bolong, een kleine hindu tempel op een klif in het water. Hele lieve tempel om te zien, wel heel erg smerig. Vuil wordt ook hier (tot nu toe overal hetzelfde) gewoon op de grond gegooid. Als de mensen zich echt geen weg meer kunnen banen door het vuil wordt het in een hoek geveegd en in de fik gestoken. Terug gelopen over het strand, waar verscheidene vissers aan het vissen zijn of hun netten aan het legen zijn. Onderweg trakteren wij onszelf op ijs. Terwijl wij in een rieten hutje naast de weg aan het uitpuffen zijn van de wandeling in de zon, worden wij vergezeld door een local. Hij verteld over het leven in Senggigi en zijn baan als gids in de bergen. Door het regen seizoen is het te gevaarlijk om de bergen in te gaan. Dommage, want dit stond wel op onze to do list. Ook raadt hij ons aan om met al ons geld land te kopen op Lombok of op een van de Gili eilandjes. Volgens hem schieten de grond prijzen hier radicaal omhoog en wordt het steeds meer bezocht door toeristen. Dit hebben wij inderdaad al van veel locals gehoord. Alle hotels en duikscholen zijn hier van Nederlanders of Australiërs. Dit besprekende rijdt er een een dikke kale blanke langs in een enorme leger truck. Deze Duitser schijnt de eigenaar te zijn van de ferry tussen Bali en Lombok. De locals schijnen het wel oké te vinden dat wij het gebied zo enorm domineren. Meer toeristen = meer geld! Terug in het centrum zoeken wij Ben op. Na een prima onderhandeling hebben wij een privé chauffeur voor de volgende ochtend, die ons met een mooie slinger uiteindelijk in Kuta (Kuta Lombok) zal afzetten. De rest van de dag met Ben en Yan lopen kleppen over van alles en nog wat. By the way ook nog tickets gekocht voor het vliegtuig. Jakarta -> Singapore (13 maart)! Volgende ochtend werden wij opgepikt door een auto met chauffeur. Deze zou ons dus in de middag in Kuta afzetten. Onderweg zijn er vier stops gemaakt. Eerste bij een markt, daarna bij een basisschool. Hier moesten er natuurlijk duizenden handen geschut worden. Ook de foto's konden niet ontbreken. Dit gezien hebbende kon de politie natuurlijk niet achter blijven. Nog een paar foto's. Uitgeput zijnde van het fotomodel spelen zijn we een hap gaan eten aan de overkant van de straat. Stop drie was bij een pottenbakkerij. Ik moest natuurlijk laten zien wat ik in huis had en voordat ik het wist had ik een soort soepschoteltje met een gekko op de rand gecreëerd. Hulp van mevrouw was compleet overbodig ;-). (jammer dat Thomas er per ongeluk op ging zitten nog geen half uur later, blijkbaar was hij Niet zo gecharmeerd van mijn kunsten) Stop 4 was bij een weverij. Het proces zag er erg ingewikkeld uit, maar de dame leek het blind te kunnen. Te gelijkertijd kwam er een touring bus langs, die blijkbaar de zelfde stop ingedachte had. Thomas werd van alle kanten belaagd door toeristen uit Java. Foto's werden geschoten. Arme Thomas;-). Thomas wordt op straat trouwens ook door de meiden achterna geroepen : helloooo mr gaga!(gaga=spierbundel) Ik word jaloers en sleep Thomas dus het busje weer in. We worden afgezet in Kuta. Prima hotel gevonden voor niet te veel geld. Op naar het strand! Hier werd IK belaagd door 10 kids die mij armbandjes probeerden te verkopen. Een jochie genaamd Yustin grijpt zich bikkelhard vast en heeft zo 2 uur met ons over het strand gelopen en de boulevard. Op het moment dat ik besluit me over te geven is hij plots nergens meer te bekennen. Jammer, was erg gezellig met Yustin. Het begint heftig te regenen. Thomas en ik brengen de rest van de middag door in het hotel. In de avond begeven wij ons naar warung Java 1. Tegen het einde van ons diner worden we opeens vergezeld door 6 Zweedse jongens, die ook komen dineren. De jongens surfen allemaal en touren met de plank op de scooter door Bali en Lombok heen. Gezellige jongens, helaas scheiden onze wegen zich de volgende dag al, aangezien Thomas en ik de volgende ochtend vroeg een shuttlebus naar Mataram(de hoofdstad van Lombok) moeten hebben. Wellicht dat we ze nog tegen komen in Thailand. Aangekomen in Mataram pakken wij een bemo busje nar een markt aan de rand van Mataram. Stinkt er ontzettend, maar wel erg mooi en leuk om te zien. Eenmaal terug in het centrum gaan wij op zoek naar het winkelcentrum. Thomas ogen beginnen te stralen wanneer hij het telefoon nummer van de Mac delivery ziet staan. We hebben voor het eerst een tv op onze kamer en hebben gezien dat er in de avond een Steven Segal film draait. Wij delen de opinie dat je eens in je leven deze service toch moet uitproberen. Mc+ Segal= jaja! Met dit goede plan in ons achterhoofd huppelen wij vrolijk naar de grootste hindu tempel op Lombok(Pura Meru). Een gids legt ons alles uit over het geloof, de tempels, de ceremonies en ga zo mar door. Erg aardige man. Geen touristen hier trouwens (mataram). Staren is hier niet onbeleefd, zo voelen wij ons hier erg bekeken. Op 2 minuutjes lopen bevind zich het mayura water palace. De naam is misleidend, want het was niet het onderkomen van de Balinese prins Anak Agung Made Garang. Het complex bestaat uit een park met een zelf gecreëerd meer en een familie tempel. Vandaag de dag is het een openbaar park. De volgende dag wil ik naar het strand. We lopen. Lopen. Komen langs eindeloos veel scholen. Prima wandeling. Na een tijdje beginnen we te vermoeden dat het, of wel echt veel verder is dan gedacht of dat we een verkeerde weg zijn ingeslagen. We vragen het aan mensen langs de weg. Helaas is Mataram een apenstad en spreekt niemand hier engels. Het begint te stort regenen. We nemen een taxi terug naar het hotel. Gefaald, dan maar een boekje lezen. 'S avond inpakken voor vertrek. De volgende ochtend vroeg nemen wij een taxi naar de bus terminal, waarvandaan wij op een bus stappen naar Yogja. Deze reis zal 28 uur duren. Vertrek. Onze bus chauffeur rijdt daadwerkelijk als een totale debiel. Heeft volgens mij het gevoel alsof hij in een bots-autotje zit. Op de boot van Lombok naar Bali houden Thomas en ik brunch. Ik val in slaap, terwijl Thomas ondertussen met de de rest van de Indo's karaoke aan het doen is. Peace!