Hey hoi! Vroeg in de morgen opstaan. Banana pancake, natuurlijk! We werden opgehaald door een crew member van de fastboat, die ons naar Gili Trawangan zou brengen. Irritant veel crew members trouwens. Ze probeerden mij links en rechts van mijn espadrilles te bestelen, die ik een plasticzakje bij mij droeg. Maarja, de aanhouders winnen in dit geval niet.  Prima boot tochtje. Zonnetje, helder blauwe lucht, snoeihard varen.  Twee en een half uur later sprongen wij op het strand van Gili Trawangan, het grootste eiland van de drie populaire eilandjes. Nog steeds niet meer dan 1,5 km².  Op het strand werden wij, samen met een handje vol andere toeristen, opgevangen door Indo's om ons allen een hotel aan te smeren. Hotelletje gevonden, tassen afgezet en naar het strand. Super lekker zwemmen; azuur blauw water, temperatuur in orde! De rest van de middag hebben wij dus doorgebracht aan het strand. Aan het einde van de middag besloten wij naar de top van de heuvel op het eiland te lopen, dit hadden wij vanaf de boot gezien. Langs de boulevard gelopen van de noord kant tot de zuidkant van het eiland, maar een weg omhoog konden wij niet vinden. Dan maar ergens de bosjes in, wat lijkt op een pad. Omhoog lopend door de struiken, werden we voor ons gevoel overal door muggen aangevallen. Volgens de GGD zat er malaria op het eiland. De lokale bevolking zegt van niet, weet niet wie ik nou moet geloven, maar prefereer de opinie van de eiland bewoners, aangezien Thomas en ik nog bezig waren met het inslikken van de malaria tabletten (erg levendige dromen krijg ik ervan;-)). Top bereikt, twee seconden genoten van het uitzicht en weer snel terug naar beneden; kut muggen! 'S avonds gegeten in een hutje op het strand. Aangezien Thomas en ik de enige gasten waren, had de bediening genoeg tijd voor ons en voordat we het doorhadden zatten er drie extra locals bij ons aan tafel. Erg gezellig! Waren alle drie halverwege de 20 en vertelden uitvoerig over de islam en over de vele vriendinnetjes die zei bezaten. Na het eten nog even langs de boulevard gelopen, opzoek naar een feestje, maar het is toch echt duidelijk laag seizoen hier. De volgende dag werden wij wakker met regen, en de regen is gebleven tot wij weer naar bed gingen. Nog wel even tickets gekocht voor de boot naar het volgende eiland (Gili Meno), een duik genomen en even contact met het thuisfront gehad. Gili Meno is de rustigste van de drie. In de ochtend kwamen wij hier aan. Wederom een hotel gevonden wat aansloot bij het budget en daarna het strand weer opzoeken. Even naar een schildpadden crèche kijken. Daar vonden wij een vrouw die ons twee paar snorkels en flippers verhuurde, waardoor wij eindelijk het koraal konden gaan bekijken.  Over vrouwen gesproken: vrouwen verrichten hier werkelijk al het lichamelijk harde werk. Zodra er iets moet worden gedragen of versleept zie je dat het verricht zal worden door vrouwen (ongeacht de leeftijd), hier komt werkelijk geen man aan te pas.  Maar terugkomend op het snorkelen. Super mooi koraal in werkelijk alle mogelijke kleuren en vormen. Ook zijn alle vissen uit de film 'Finding Nemo' hier te zien; heel gaaf!  Na geruchten te hebben gehoord over zee schildpadden aan de andere kant van het eiland, besloten wij ons daarheen te begeven. Halverwege nog even bij een warung lunch gehad.  Aangekomen aan de andere kant van het eiland was de zee te woelig om iets te kunnen zien onderwater, beetje een anticlimax. Wij besloten via het strand terug te lopen, dus om het eiland heen. Onder weg nog op twee plekken het water in gedoken om te gaan snorkelen. Veel mooie dingen gezien, maar de schildpadden bleven spoorloos. Eenmaal terug in het hotel bedachten wij ons dat we ons niet hadden ingesmeerd met zonnebrand crème; stom, rug totaal verbrand. In de avond gegeten bij de warung waar ook onze lunch had plaats gevonden. De eigenaresse en haar man hadden een vis voor ons gevangen en voor ons op de BBQ gelegd. Lekker gegeten. Werden alleen wel vergezeld door 6 bedelende katten.  Lopend op de boulevard aan de praat geraakt met 3 jongens van midden 20. Één van hen had een reisbureau en kon ons een ticket verkopen naar het vaste land (Bangsal op Lombok) en vanaf daar met een busje door naar Sengigi. Zo gezegd zo gedaan. Stay tuned!