Yo update:  Rustig wakker worden in ons shitty hostel (zoals Jip zou hebben gezegd ;-)). Wel een prima chill ontbijt! Dit is hoe de dag begon na ons vorige verhaaltje. We begeven ons naar de vrijwilligers accomodatie waar Luuk en de anderen zich ophouden. Wij hadden een paar dagen ervoor besloten, dat het leuk zou zijn om een kijkje te nemen bij een doorsnee lesuur bij leraar Luuk. Vandaag was geschikt. Eenmaal daar aangekomen met Luuk en zijn tolk Amath, een hele aardige jongen uit Singapore, zitten er maar liefst 2 kleine jongetjes op ons te wachten. Dit is niet een hele grote opkomst wordt ons verteld. Na een korte babbel met de jongens heeft Amath uitgevonden dat er vandaag een belangrijke ceremonie plaats vindt. Die hebben ze hier trouwens bijna iedere dag. Beetje een anticlimax maar de jongens, doch verlegen, doen enthousiast mee! Er wordt hun geleerd hoe alle lichaamsonderdelen in het Engels heten (ook hiervan zijn natuurlijk foto's die binnenkort online zullen verschijnen). De les is over. Er wordt vanuit gegaan dat de tweede les waarschijnlijk niet plaats zal vinden en dus besluiten we een andere Nederlandse vrijwilligster(Jip) op te halen en richting de G. Batur te scooteren. Thomas heeft het Indonesische rijden al flink onder de knie en zoeft dus net als alle andere Indo's met 85 km/h links en rechts langs al het andere verkeer. Door rood rijden, niet kijken voor het afslaan en in ondoorzichtige bochten inhalen horen hier ook bij ;-). Ik zit achterop, geniet van het uitzicht en tel de bijna-dood-momenten bij elkaar op. Vertrouw hem wel hoor, laat daar geen misverstand over bestaan.  Omhoog rijdend komt er gezellig een Balinese man naast ons rijden. Hij vraagt waar we heen gaan en wat onze plannen zijn. Natuurlijk heeft hij weer een hostel en kent hij wel een gids die ons naar de vulkaan top kan lijden. Vier personen + twee eenpersoons bedden = hartstikke gezellig. Kom alleen slecht aan slapen toe. We slapen in een totaal verlaten hostel, waar midden in de nacht opeens iemand/iets besluit om over de gang te gaan ijsberen.  Om 3 uur in de ochtend worden we gewekt. Aankleden en in een auto stappen, die ons naar de voet van de vulkaan brengt. Zware ochtend! Een gids lijdt ons de berg op in het pikke donker. Wel lekker langzaam wakker worden zo! Aangekomen op de top laat de gids ons een aantal gaten zien waar stoom uit komt. Dit is kokend warm en daarom de geschikte plek voor ons ontbijt. De eieren en bananen worden in het gat gelegd en wij begeven ons naar een bankje. Super uitzicht vanaf hier!! Langzaam komt de zon op; super inpressive! Lombok, de gili eilanden en zelf Java zijn vanaf hier te zien! Onze gids komt aangelopen met het ontbijt. Dit is nou echt wakker worden. We genieten nog een uur van het uitzicht, schieten een aantal foto's en beginnen aan de afdaling. De zon klimt snel en wij dalen snel, dankzij al het as van de vulkaan. Rennend/surfend door het as leggen wij de helft van de afdaling af. Super lachen om te doen, vind alleen nog steeds as in mijn schoenen. Eenmaal terug bij het hostel is merendeel van de groep voor om nog even te gaan liggen. Luuk spreekt een veto'tje uit en dus stappen we maar op de scooter terug naar Ubud. Ik val bijna in slaap (door mijn slapeloze nacht) en val hierdoor bijna 3 keer van de scooter af. Ik spreek met Thomas af dat ik hem op zijn schouder tik bij elke passerende scooter, zodat hij weet of ik wakker ben of niet. Dit helpt enorm.  Aangekomen in Ubud gaan Thomas en ik opzoek naar een hotel met een zwembad, want dat verdienen wij prinsjes! De rest van de dag lekker aan het zwembad gehangen en een siësta gehouden. Althans zo voelde het toen we wakker werden van onze siësta. Het bleek echter pas 4 uur 's middags te zijn. Dan maar lunchen. Tijdens het lunchen besloten we naar het Neka museum te gaan. Dit is een museum met Balinese en Javaanse schilderkunst. Moet eerlijk zeggen dat ik het erg mooi vond om te zien. Er zaten vaak mooie verhalen achter de schilderijen. Een vrij groot gedeelte van het museum was echter gewijd aan Arie Smit, een van oorsprong Nederlandse man geboren in Zaandam, die zijn hele leven in Ubud heeft gewoond en daar bekend was met zijn landschapschilderingen. Thomas en ik waren echter niet gecharmeerd van zijn schilderingen. Onze voorkeur ging toch echt uit naar zijn Indonesische collega's. Eenmaal uit het museum was het besluit om naar bed te gaan al snel gemaakt. Het was inmiddels toch al 8 uur. Avond eten? Nuhh. De volgende ochtend worden we wakker gemaakt door een mannetje van het hotel. We hadden er blijkbaar al uit moeten zijn om elf uur en het was inmiddels 12 uur. Toch kregen we ontbijt. Ondanks dat het een mooi hotel was, waren de mensen niet vriendelijk en werden we wakker gemaakt door bouwvakkers (omgedraaid tot 12, maar toch. 8 uur beginnen met boren en timmeren naast een hotelkamer?!?!). We besloten weg te sluipen. Dit lukte niet, dan maar betalen ;-). Onze koffers naar Luuk gebracht en de scooter ingeleverd. We zouden die avond uitgaan in Kuta met alle vrijwilligers. Helaas begon het flink te regenen. Dan maar Big bang theorie kijken op tv. Om 7 uur in de avond hield de regen op en stapten we op de scooter met onze tassen. Achterop bij Luuk en Jonas. Was een gezellige rit over de chaotische snelweg. Aangekomen in Kuta zetten we onze tassen af en begeven ons naar een club genaamd: skygarden. Een vrij grote club met meerdere verdiepingen. We worden opgejut door Eric, die jarig is. Hij wil graag vol gebruik maken van de gratis drankjes tussen 10 en 11 (die trouwens nog smeriger zijn dan pure Arac). Kleine struggle om de twee tolken van de vrijwilligers organisatie binnen te krijgen. Alleen blanken op de bovenste verdieping, tenzij je als Aziaat 50000 Rp (5 euro) betaald en na 11 uur komt. Maar dan nog kregen ze geen gratis drank en hapjes. Biertjes zeer goedkoop hier, in tegenstelling tot de rest van de clubs (1000 ipv 30000Rp/0,10 ipv 3 €). Daarna naar de Eikon gegaan en vervolgens naar de Bounty's. Hartstikke gezellig allemaal!! Als afsluiter naar de McDonalds en daarna poolhoppen bij een vreemd hotel. Welterusten! De dag erna hebben we besloten om nog een nachtje in Kuta te blijven omdat ik me niet lekker voelde. Floris propte me vol met ORS en een of ander smerig darm drankje. We verplaatsten ons wel naar een ander hotel aangezien we dan voor 3 euro extra een zwembad hadden. We hebben de rest van de dag in het zwembad gelegen met Luuk Jonas Lindsey en Jip. Of na Lindsey heeft alleen maar liggen slapen. Floris ging in de middag nog naar een marktje toe met Luuk en Jonas. Ik bleef met jip bij het zwembad achter waar we lekker geluncht hebben. Tegen de avond hebben we na een bezoek aan de pizza hut afscheid genomen van de leraren en bleven Floris en ik weer met zijn tweetjes achter. Na een duik in het zwembad zijn we gaan slapen. We moesten het onze hotel kamer de volgende ochtend redelijk vroeg verlaten, daarna zijn we op een bus richting Padangbai gestapt. Padangbai is een vriendelijk en relax dorpje aan de kust. Daar aangekomen zijn we het eerste en beste hotel binnengestapt en hebben we besloten hier te blijven totdat ik me weer helemaal beter voel. De eigenares is een vriendelijke vrouw die vertelde dat er die nacht een ceremonie met dans voorstelling zou zijn en dat we daar wel heen konden gaan, als we ons in de Balinese kledij staken die we van haar konden lenen. Na het dorpje een beetje verkent te hebben zijn we op een wit zand strandje gaan liggen. Toen weer snel terug naar het hotel om ons klaar te maken voor de ceremonie. We kwamen ietsje te laat aan want we werden snel door een paar heren naar een stoepje aan de rand van een weg gedirigeerd waar we konden gaan zitten terwijl er een danser in een pak met bijpassend masker op de weg stond te dansen. Deze danser moest een god voorstellen. Na een tijdje kwam er een ander god gedaante de straat op gedanst en raakten deze twee in gevecht. Plotseling begon er een klein jochie voor ons van een jaar of 5 luid te huilen. Niemand deed er iets aan. Toen we vroegen of we konden helpen kregen we een paar negatieve gebaren onze kant op dus lieten we het maar voor wat het was. Na een tijdje verloor de god die de dans was begonnen het gevecht en rende weg om even later weer terug te komen met nog meer goden. Dit had allemaal geen zin want ze bleven het gevecht verliezen. Na een tijdje bliezen ze de aftocht maar kwam hun leider het gevecht voortzetten. Er renden oppeens allemaal mensen de straat op om de god aan te vallen en er ontstond een soort spannig in het publiek. Floris en ik schrokken er een beetje van en we zagen dat een paar andere toeristen zich uit de voeten maakten. Het jochie voor ons begon steeds luider te huilen en werd toen op eens tegen de grond aan gedrukt door een stuk of 7 mensen die iets daarvoor vredig om hem heen hadden gezeten. Dit was niet het enige geval want rondom ons heen werden nog meer mensen tegen de grond aangedrukt. Na een tijdje werden ze afgevoerd en werd het weer rustig.  Toen we eindelijk iemand hadden gevonden die Engels sprak vroegen we om uitleg. Hij vertelde dat de eerste god op het territorium danste van de andere god en dat ze daarom ruzie kregen, tijdens zo'n soort dans konden er mensen bezeten raken. Om weer normaal te worden moesten ze een van de volgende dingen doen, ze konden zichzelf met brandend riet slaan, ze konden een rauw ei eten of ze konden de kop van een kuiken af bijten. Even later werden er inderdaad bossen riet aangestoken en werden de mensen die eerst tegen de grond werden gedrukt voor zo'n bos los gelaten waarna ze zich zelf ermee gingen slaan. De andere dingen hebben we niet zien gebeuren. Een paar uur later zou er nog een dans volgen. Die heb ik niet mee gemaakt omdat ik me niet goed voelde en maar naar bed ben gegaan. Floris is er wel heen gegaan alleen die ligt nu te slapen dus misschien dat hij het later nog wel eens verteld. Vandaag hebben we niet zoveel uitgevoerd. We bleven in het hotel omdat ik me niet goed voelde en Floris ook een beetje ziek begint te worden. We zijn aan een dieet van bananen en cola begonnen in de hoop dat het snel weer allemaal goed gaat. Vroeg naar bed en morgen met de boot naar de gili's.